Saudis’ cooperation with Israelis, Americans, from Yom Kippur to ‘Deal of Century’

By: Sadeq Hosseini, published in Persian: Etemad Newspaper, Published in English: MNA.  // The Saudis have been helping the Israelis and Americans in their plots against the Palestinians since the Yom Kippur war in 1973 to date that they are brokering the US peace plane for the Palestine or the so-called the ‘Deal of the Century’.

ادامه خواندن “Saudis’ cooperation with Israelis, Americans, from Yom Kippur to ‘Deal of Century’”

سعودی؛ از جنگ یوم کیپور تا دلالی معامله قرن

سیدصادق حسینی، روزنامه نگار در روزنامه اعتماد[دوشنبه ۳ تیر ۱۳۹۸ | بازنشر: خبرآنلاین ، خبرگزاری فارس] نوشت: همه چیز از «جنگ یوم کیپور»(مهر ۱۳۵۲/ اکتبر ۱۹۷۳) آغاز شد. جنگی که با هدف بازپس گیری بلندی های جولان و صحرای سینا که در جنگ شش روزه ۱۹۶۷ اشغال شدند به صورت مشترک توسط سوریه و مصر علیه اسراییل طراحی و اجرا شد. در روزهای نخست جنگ، ایالات متحده که از طرح گلدمایر نخست وزیر اسراییل برای استفاده از تسلیحات اتمی در قالب کد «معبد سوم» آگاه شده بود، با اجرای «عملیات نیکل» با طراحی کسینجر وزیر خارجه وقت، تسلیحاتی به ارزش ۸۰۰ میلیون دلار شامل هواپیماهای جنگنده، بمب افکن و ترابری، توپ و سامانه های ضدهوایی، انواع تانک و نفربر و خودرو  با ۵۸۸ سُرتی پرواز در اختیار اسراییل گذاشت. آمریکا همچنین ۹۰هزار تن سوخت ارتش اسراییل را تامین کرد؛ تا جلوی استفاده از بمب اتمی را بگیرد.

با اجرای عملیات نیکل، اعضای عرب اپک با همراهی سوریه و مصر، فروش نفت به کشورهای حامی اسراییل را متوقف کردند. ایالات ‌متحده و هلند به سبب حمایت‌های لجستیکی‌شان زیر فشار این تحریم می رفتند تا اسراییل را مجبور کنند اراضی اشغالی در جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ در سوریه و مصر را آزاد کند. نتیجه این تحریم افزایش بی سابقه قیمت نفت از بشکه ای ۳ به ۱۲ دلار بود.
«جنگ یوم کیپور» اثرات شگرفی بر سیاست و اقتصاد جهان برجای گذاشت. تحریم آمریکا را مجبور به اتخاذ سیاست های صرفه جویانه در انرژی کرد. ساعت تابستانی اعمال شد، ساخت خودروهای بزرگ ممنوع، سهمیه بندی سوخت بر اساس پلاک زوج یا فرد اجرا و محدودیت سرعت ۸۸ کیلومتری در بزرگراه ها اعمال شد.
درعوض اما آمریکا به نقطه ضعفش پی برد، و تلاش کرد ابزار طرف مقابل را بگیرد. بر این اساس در روزهای پایانی حکومت نیکسون مذاکرات محرمانه ای میان بیل سایمون وزیر خزانه داری آمریکا با احمد زکی یمانی وزیر نفت سعودی شکل گرفت. پیشتر اما، کسینجر که برای رفع تحریم نفتی با ملک فیصل پادشاه عربستان  مذاکره می کرد، طرح پیش دستانه «توقیف اموال و دارایی های سعودی ها» را در صورت به نتیجه نرسیدن مذاکرات آماده کرده بود. مشهور است او ملک فیصل را تهدید کرده بود: «هرگونه تحریم نفتی آینده، اشغال آن کشور به دست آمریکا را درپی خواهد داشت»؛ طرحی که شلسینگر وزیر دفاع آن را دنبال می کرد. مذاکرات آمریکا و سعودی در حالی آغاز شد و ادامه یافت که ارزیابی آن روزهای کسینجر از عدم اطمینان آمریکا به حکام سعودی حکایت دارد؛ او در جلسه ای در کاخ سفید با حضور جرالد فورد رییس جمهور و سایمن وزیر خزانه داری، سعودی را چنین توصیف می کند:« سعودی ها! سست‌ترین و ترسوترین طیف در میان اعراب اند.»


تصویری از جنگ یوم کیپور و اسرای اسرائیلی در اختیار سوریه

ماه عسل عربستان سعودی با ایالات متحده در افغانستان
آل سعود بعداز تحریم نفتی «جنگ یوم کیپور» و ترور ملک فصیل(۱۹۷۴) که حامی تحریم بود، سیاست دیگری را دنبال کردند. آن ها با دیدن چراغ سبز آمریکا و آغاز مذاکرات پنهانی، سیاست هم‌گرایی با ایالات متحده را در پیش گرفتند و در مقابل سیاست افزایش بهای نفت ایران ایستادند. ماحصل همراهی آنها با رهبران جدید کاخ سفید تیترهای رسانه های آمریکایی است؛ لس‌آنجلس تایمز نوشت: «عربستان سعودی دیگر بالغ شده و هویت مستقل خود را بازیافته است!» و نیویورک تایمز تاکید کرد:«اکنون در خاورمیانه یک قدرت جدید ظهور کرده است!»
با پیروزی انقلاب اسلامی، چرخش سیاست خارجی ایالات متحده به سمت سعودی شتابی بیشتر از قبل گرفت. سعودی ها که از پیروزی انقلاب اسلامی ایران آشکارا به هراس افتاده بودند، سیاست تقویت افراطیون مذهبی را دنبال کردند. از سوی دیگر تجاوز شوروی به افغانستان در دی ماه ۱۳۵۸، نقطعه عطف بسیار مهمی در نزدیکی آمریکا و سعودی ایجاد کرد. سعودی ها با صرف میلیاردها دلار در طول دهه ۸۰، با ساخت و تجهیز مدارس و مساجد وهابی، شبکه ای از بنیادگرایان افراطی و جهادی را در سراسر جهان تاسیس کردند.
آل سعود با همکاری CIA و سازمان اطلاعات نظامی ارتش پاکستان ISI، با سازماندهی، تامین مالی و لجستیکی، «جهادی ها» را از طریق پاکستان به جنگ با کفار روس فرستادند. اسامه بن لادن و القاعده محصول و نماد همان سیاست تقویت افراطیون وهابی در سراسر جهان است. سیاستی که امروز در قالب داعش و دیگر گروه های تروریستی ادامه دارد.
تجاوز شوروی به افغانستان البته نفع قابل توجهی برای اسراییل داشت، جهان اسلام حالا دیگر یک هدف نداشت. اگر ارتش های عرب در برابر اسراییل چندبار شکست خورده بودند، ارتش شوروی حریف تازه نفسی بود که جهادی ها به جانش افتاده بودند. حالا جهان اسلام ۲ هدف داشت: فلسطین اشغالی و افغانستان اشغالی!
اشغال ۹ ساله افغانستان، به رژیم اسراییل فرصت بازسازی و تقویت قابل توجهی داد و از شدت و اهمیت موضوع فلسطین در سطح جهان و جهان اسلام کاست تا در نهایت بعد از چند دور مذاکره محرمانه میان اسراییل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین(ساف) در اسلو پایتخت نروژ، سال ۱۹۹۳ پیمان اسلو در واشنگتن میان رهبر ساف یاسر عرفات با اسحاق رابین نخست وزیر اسراییل و بیل کلینتون رییس جمهور دموکرات آمریکا به امضا رسید.

سیاست عادی سازی رابطه آل سعود با اسراییل
حکام سعودی برای مدیریت و حفظ یکپارچگی مردم، همواره از مذهب استفاده می کنند که یکی از ارزش های اسلامی در آزادی قدس متبلور است و برای سالیان متمادی امامان مسجدالحرام و مسجدالنبی برای آزادی قدس و پیروزی مجاهدین دعا می کردند! اما آن ها بقای خود را به نزدیکی و همراهی با ایالات متحده می دانند.
کارن الیوت هاوس سردبیر WSJ و برنده جایزه پولیتزر در کتاب مهم «*On Saudi Arabia» که سال ۲۰۱۲ آن را منتشر کرده این دوگانگی را چنین توضیح می دهد: «بعداز حملات ۱۱سپتامبر، رژیم سعودی بر سریک دوراهی گیر کرده است. از یک سو برای حفظ اعتبار و حاکمیت خود در داخل باید از بنیادگرایان اسلامی حمایت کنند و از سوی دیگر می بینند چنین حمایتی ممکن است موجب رویگردانی مهمترین پشتیبان خود، ایالات متحده شود. این دوراهی عربستان در مواجه با مسئله فلسطین به خوبی هویدا است. در آنجا دیپلماسی هوشمند ایران در دهه اخیر، تهران و نه ریاض را به قهرمان بلامنازع آرمان های فلسطین تبدیل کرده است.»
از سوی دیگر رهبران سعودی به خوبی می دانند با انجام رفتارهای نمایشی و پرداخت پول نمی توانند خود را به عنوان رهبر جهان اسلام مطرح کنند. یکی از شاهزادگان سعودی موضوع را چنین توصیف می کند:«ایران دارد با کسری از بودجه‌ای ما قبل از ممانعت آمریکا هزینه می کردیم، در سراسر خاورمیانه بیعت مسلمانان را بدست می آورد.»
ترس حکام آل سعود از ایران تاریخی است. آن ها تصور می کنند «ایران می خواهد مکه و مدینه را اشغال کند و یک دولت شیعه تشکیل دهد». مذاکرات هسته ای ایران با قدرت های غربی، به توهم آن ها شدت بخشید، به همین دلیل به اسراییل نزدیک شدند و با همراهی شان، کمپین هایی برای حمله به مذاکرات و دستاوردش، برجام، به راه انداختند.
برتخت نشستن سلمان بن عبدالعزیز و ولایت‌عهدی پسرش محمد، برخلاف سنت رایج آل سعود، از سویی و حضور دنالد ترامپ در کاخ سفید موجب شد، آل سعود سیاست فلسطین را مورد بازنگری قرار دهد تا هم موضوع حل شود، هم ایران نتواند در مساله اول جهان اسلام نقش آفرینی کند.
این تغییر سیاست در مصاحبه‌ی بی سابقه‌ی ولیعهد جوان سعودی با نشریه ی آتلانتیک در ۱۴ فروردین ۱۳۹۷ اعلام شد:« اسرائیلی‌ها حق دارند در سرزمین خود در صلح و آرامش زندگی کنند. فلسطینیان و اسرائیلیان حق داشتن کشورهای خود را دارند…اسرائیل نسبت به اندازه سرزمین خود اقتصادی بسیار بزرگ و رو به رشد دارد و البته اگر صلح برقرار شود، بین اسرائیل و شورای همکاری زمینه‌های متعددی برای همکاری مشترک وجود خواهد داشت.»
دیدار محرمانه محمد بن سلمان با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل در قصر پادشان اردن در تیرماه ۱۳۹۷ گام اجرایی مهمی در راستای سیاست جدید سعودی ها در پرونده فلسطین بود. دیداری که با حضور جَرِد کوشنر داماد ترامپ و مسئول پرونده معامله قرن صورت گرفت.

نامعامله‌ی سوخته‌ی قرن
عادی سازی رابطه با اسراییل چه از سوی حاکمان آل سعود خودخواسته باشد چه با فشار ایالات متحده، کارت آخر سعودی‌ها در پرونده ی فلسطین است. عربستان که در پس ۴ دهه حمایت و پشتیبانی از بنیادگرایان مذهبی در سراسر جهان و قریب به یک دهه سیاست خارجی تهاجمی ناکام در جهان اسلام و به خاک و خون کشیدن مردم سوریه، یمن و حالا لیبی و سودان، داعیه رهبری جهان عربش نیزهم به چالش کشیده شده و مورد بی اعتنایی بسیاری از اعراب از جمله قطر قرار گرفته؛ حالا چشم به نتایج دلالی «صفقه القرن» دوخته است.
این بار نیز مشخص است سعودی ها، نمی خواهند اصل داستان را قبول کنند، چرا که «معامله‌ی قرن» به مطالبات فلسطینی ها پاسخ نمی دهد و منافع اسراییل را تامین می کند. «صفقه القرن» چه به سرانجام برسد و چه ناکام بماند، کارت سعودی بازی و اعتبارشان خرج شده و برچسب خیانت به هفتمین پادشاه سعودی ملک سلمان بن عبدالعزیز چسبیده است.
همه چیز از فردای جنگ یوم کیپور شروع شد؛ زمانی که تحریم نفتی حامیان اسراییل در جنگ پایان یافت، آمریکا به نقطه ضعفش پی برد و توانست درپس مذاکرات محرمانه، به یک معامله شیرین برسد:
امنیت آمریکایی در برابر نفت سعودی!

*On Saudi Arabia: هزار توی سعودی: روایتی از جامعه و حکومت عربستان سعودی، نشر اسم

السعودية من المساهمة في حرب أكتوبر إلى السمسرة لصفقة القرن

وكالة مهر للأنباء–  سیدصادق حسيني: بعد اندلاع الحرب العاشر من رمضان ( حرك أكتوبر) التي خاضتها سوريا ومصر ضد الكيان الصهيوني قامت الدول العربية العضو في منظمة الأوبك بوقف تصدير البترول الى الدول الداعمة لإسرائيل الأمر الذي وضع الدول الغربية تحت ضغوط كبيرة.

حرب أكتوبر هي الحرب التي دارت بين بعض الدول العربية مع الكيان الصهيوني، وقد شنتها بالتحديد كل من سوريا و مِصر على إسرائيل عام ۱۹۷۳، حيثُ بدأت الحرب يوم السبت في تاريخ السادس من تشرين الأول من العام المذكور، والذي يُصادف اليوم العاشر من شهر رمضان، حيث بدأت بهجوم مُفاجئ من قبل الجيش السوري والمصري على القوات الإسرائيلية المتواجدة في صحراء سيناء، وهضبة الجولان، وتُعرف هذه الحرب بحرب أكتوبر، أو حرب تشرين التحريرية، أما إسرائيل فتُسميها بحرب يوم الغُفران.

عقب بدء الهجوم حققت القوات المسلحة المصرية والسورية أهدافها من شن الحرب على إسرائيل، وكانت هناك إنجازات ملموسة في الأيام الأولى للمعارك، فعبرت القوات المصرية قناة السويس بنجاح وحطمت حصون خط بارليف وتوغلت ۲۰ كم شرقاً داخل سيناء، فيما تمكنت القوات السورية من الدخول إلى عمق هضبة الجولانوصولاً إلى سهل الحولة وبحيرة طبريا.

مع اندلاع حرب اكتوبر، توقف أعضاء أوبك العرب ، دعما لسوريا ومصر ، عن بيع النفط لإسرائيل. وأحدث ذلك ضغطا على الولايات المتحدة وهولندا ، لاجبارها عن حث  إسرائيل على لمغادرة الأراضي المحتلة في حرب الأيام الستة عام ۱۹۶۷ في سوريا ومصر. كانت نتيجة المقاطعة ارتفاعًا غير مسبوق في أسعار النفط من ۳ دولارات إلى ۱۲ دولارًا.

كان لحرب العاشر من رمضان تأثير كبير على السياسة والاقتصاد العالميين. أجبرت المقاطعة أمريكا على تبني سياسات لتوفير الطاقة في مجال الطاقة. وتم تطبيقها وقت الصيف ، وتم تطبيق حصة الوقود على أساس رخصة الزوج أو الشخص ، والحد الأقصى للسرعة ۸۸ كيلومترًا على الطرق السريعة.

 

وعقب ذلك ، رأت الولايات المتحدة ضعفها ، وحاولت استخدام أداة الطرف الآخر. وفقًا لذلك ، خلال الأيام الأخيرة لحكومة نيكسون ، تم تشكيل محادثات سرية بين وزير الخزانة بيل سيمان ووزير النفط السعودي أحمد زكي يماني. في وقت سابق ، كان كيسنجر ، الذي تفاوض على فرض حظر سعودي على النفط مع العاهل السعودي الملك فيصل ، قد أعد خطة وقائية “للاستيلاء على الأصول السعودية” إذا لم تنجح المفاوضات. من المعروف أنه هدد الملك فيصل: “أي حظر نفط مستقبلي سيأخذ الاحتلال الأمريكي لتلك البلاد” ، وهي خطة اتبعها وزير الدفاع شالسينجر. بدأت المحادثات بين الولايات المتحدة والمملكة العربية السعودية في حين أن تقييم تلك الأيام من كيسنجر كان مؤشرا على عدم اليقين الأمريكي للحكام السعوديين ؛ ووصف المملكة العربية السعودية في اجتماع البيت الأبيض مع الرئيس جيرالد فورد ووزير الخزانة سايمان. السعوديون! الطيف الأضعف والأكثر رعبا بين العرب “.

شهر العسل بين السعودية و الولايات المتحدة الأمريكية

بعد انتهاء  “حرب أكتوبر ” و “مقتل الملك فيصل” (۱۹۷۴) ، الذي رعى المقاطعة. رأى آل سعود سياسة التقارب مع الولايات المتحدة ، ورؤية الضوء الأخضر للولايات المتحدة وبداية المحادثات السرية ، وعارضوا سياسة ارتفاع أسعار النفط في إيران. عناوين الصحف الأمريكية هي مرافقتهم مع القادة الجدد للبيت الأبيض: “لقد نشأت المملكة العربية السعودية وأصبحت دولة مستقلة!” وأكدت صحيفة نيويورك تايمز: “لقد ظهرت الآن قوة جديدة في الشرق الأوسط! ”

أرسل آل سعود ، بمساعدة وكالة الاستخبارات المركزية الأمريكية ووكالة الاستخبارات العسكرية التابعة لوكالة الاستخبارات الباكستانية ، من خلال التنظيم والتمويل واللوجستيات ، “جهاديين” عبر باكستان لمحاربة “الكفار الروس”. أسامة بن لادن والقاعدة هي نتاج نفس السياسة مثل تقوية المتطرفين الوهابيين في جميع أنحاء العالم. السياسة التي تستمر اليوم في إطار داعش والجماعات الإرهابية الأخرى.

السعوديون يقتربون من إسرائيل خوفا من إيران

وفي الآونة الأخيرة راح الزعماء السعوديون الجدد بالتقارب ومحاولة تطبيع العلاقات مع الكيان الصهويني  فقد كشفت صحيفة The Wall Street Journal الأميركية، الثلاثاء ۱۸ ديسمبر/كانون الأول ۲۰۱۸، عن زيارة سرية قام بها اللواء أحمد عسيري، نائب رئيس المخابرات السعودية، إلى إسرائيل، نيابة عن ولي العهد الأمير محمد بن سلمان، ودور فعال أيضاً قام به المستشار في الديوان الملكي سعود القحطاني من أجل التقارب بين السعودية وإسرائيل، لكن الأمر تعرّض لضربة قوية عقب مقتل الصحافي جمال خاشقجي.

إن مخاوف الحكام السعوديين من إيران تاريخية. يعتقدون “إيران تريد احتلال مكة والمدينة وتشكيل دولة شيعية”. كثفت المحادثات النووية الإيرانية مع القوى الغربية أوهامهم ، لذا اقتربوا من إسرائيل وشنوا ، بدعمهم ، حملات لمهاجمة المحادثات وإنجازاتها.

مقصر رسانه نیست؛ ما جرم نجفی را باور نمی‌‏کنیم!

سیدصادق حسینی، روزنامه نگار؛ منتشر شده در روزنامه سازندگی ۱۱خرداد ۱۳۹۸: سه‌شنبه و چهارشنبه ۷ و ۸ خرداد ۱۳۹۸، جامعه ایران روزش را با بهت و هیجان آغاز کرد؛ قتل میترا استاد همسر محمدعلی نجفی و قتل امام جمعه کازرون هیجان فراوانی به جامعه وارد کرد اما این قتل همسر نجفی بود که در صدر اخبار روز قرار گرفت و آمار بازدید محتوا در کانال‏ های تلگرامی را با ۴میلیون و ۵۴۰هزار بازدید حدود ۷۰۰هزار بازدید نسبت به روز قبل افزایش داد. بر اساس داده‏ های آزمایشگاه شبکه‏ های اجتماعی دانشگاه تهران، اخبار مربوط به قتل همسر محمدعلی نجفی در تلگرام در روز سه‌شنبه ۷خرداد حداقل بیش از ۲۴ میلیون بازدید داشته و در چهارشنبه ۸ خرداد حداقل ۱۸میلیون بازدید داشته است. (در مجموع حداقل بیش از ۴۲میلیون بازدید در دو روز).

در این میان البته رسانه‏ ها تلاش کردند با بیشترین سرعت اخبار و حاشیه ‏های این اتفاق تلخ را پوشش دهند تا آنجا که خبرنگار صداوسیما به اتاق رئیس آگاهی تهران رفت و تصاویر تسلیم شدن نجفی و تحویل سلاح قتل را پوشش داد که با حاشیه‏ ها و انتقادهای فراوانی همراه شد.

اما تصویر دیگری که واکنش‏ های بسیاری را برانگیخت، ویدئوی گفت‌وگوی محمدعلی نجفی با خبرنگاران در دادسرای جنایی تهران بود که او به بیان جزئیات درگیری منجر به قتل میترا استاد پرداخت. برخی از کاربران که بیشتر گرایش اصلاح‌طلبی دارند، انتشار عکسی را که نجفی روبروی خبرنگاران و در مقابل دوربین‏ های موبایل‌شان به سوالات آنان پاسخ می‏ دهد، منزجرکننده دانستند. اما برخی دیگر واکنش‏ های تند خود نسبت به خبرنگاران را حذف کردند؛ از جمله محمدعلی آهنگران روحانی اینفلوئنسر.

صرف نظر از بررسی ضوابط حقوقی و قضایی نحوه‌ی مصاحبه نجفی که در تخصص نگارنده نیست، آن چه روشن است این است که خبرنگاران، سوالاتی را پرسیدند که افکار عمومی به‌شدت در پی آن بود؛ سوالات اساسی که نحوه وقوع قتل، انگیزه مشاجرات و دعواهای خانوادگی و نحوه‌ی آشنایی با مقتول و خودکشی ناکام نجفی و شنود صحبت‌هایش را طرح می‏ کردند و او با آرامش و هوشمندی پاسخ‏ های دقیقی به آنان داد. به نظر می‏ رسد آنچه باعث این واکنش‏ های منفی شده است، شخصیت قابل‌توجه و مورد احترام محمدعلی نجفی به عنوان یک وزیر موفق و مدیر اجرایی ارشد نظام است.

واقعیت این است ضمیر ناخودآگاه ما، غیرقابل‌تصور بودن ارتکاب جرم توسط آقای نجفی و‏ فراتر از آن، شکست و فرو ریختن ایشان را نمی‏ خواهد بپذیرد. جامعه‏ ای که همواره تا پیش از استعفای به گفته‌ی برخی اجباری نجفی از شهرداری تهران، همواره او را به عنوان مدیری توانمند و عملگرا شناخته است، نمی‏‌تواند به راحتی فرو افتادن او را بپذیرد.

دلیل واکنش‏‌های تند و احساسی علیه رسانه‏ ها و خبرنگاران در پوشش اخبار حضور نجفی در دادسرا را باید در همین «فضا و شخصیت رسانه‌ای» وزیر اسبق علوم و آموزش‌و‌پرورش، معاون ‌پیشین رئیس‏ جمهور و رئیس ‌پیشین سازمان برنامه و میراث‌فرهنگی و شهردار اسبق تهران دانست که نمی‏ گذارد واقعیت تلخ و تکان‌دهنده‌ی ماجرای قتل ناخواسته‌ی میترا استاد پذیرفته شود.