عرفه و نفس

امسال هم قسمت شد با برادر سعید رفتیم مناجات عرفه. بعد از انتخابات و حوادث و جنایات تلخ آن فرصتی به این اندازه مغتنم نیافته بودم هم سکینه قلبی بود و هم شرح نفسی.  مناجات خوانی عرفه حاج علی آقای قربان قسمت نشد و چنین شد تا از کلام و خطبه دکتر ناصر مهدوی حضّ بردم. برنامه امسال حسنیه ارشاد هم به همت دوستان مانند سال های گذشته برگزار شد: شرح دکتر ناصر مهدوی، مناجات خوانی سعید اله بداشتی، پسر دکتر کدیور، محمدرضا جلایی پور و ترجمه خوانی خواهر گرامی ابوذر معتمدی. متن کامل دعای عرفه حضرت سیدالشهداء

دو فراز این مناجات بسیار دلنشین است که در زیر آورده ام:أَنْتَ الَّذِی مَنَنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَنْعَمْتَ أَنْتَ الَّذِی أَحْسَنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَجْمَلْتَ‏
تویى كه عطا فرمودى تویى كه نعمت دادى تویى كه احسان كردى تویى كه نیكویى كردى
أَنْتَ الَّذِی أَفْضَلْتَ أَنْتَ الَّذِی أَكْمَلْتَ أَنْتَ الَّذِی رَزَقْتَ أَنْتَ الَّذِی وَفَّقْتَ‏
تویى كه فضل و كرامت فرمودى تویى كه (لطف را) كامل گردانیدى تویى كه روزى بخشیدى تویى كه توفیق دادى
أَنْتَ الَّذِی أَعْطَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَغْنَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَقْنَیْتَ أَنْتَ الَّذِی آوَیْتَ أَنْتَ الَّذِی كَفَیْتَ‏
تویى كه به خلق عطا فرمودى تویى كه فقیر را غنى ساختى تویى كه سرمایه دادى تویى كه پناه دادى تویى كه امور بندگانت را كفایت كردى
أَنْتَ الَّذِی هَدَیْتَ أَنْتَ الَّذِی عَصَمْتَ أَنْتَ الَّذِی سَتَرْتَ أَنْتَ الَّذِی غَفَرْتَ‏
تویى كه هدایت كردى تویى كه خوبان را عصمت از گناه كرامت كردى تویى كه گناهان را مستور ساختى تویى كه گناهان را آمرزیدى
أَنْتَ الَّذِی أَقَلْتَ أَنْتَ الَّذِی مَكَّنْتَ أَنْتَ الَّذِی أَعْزَزْتَ أَنْتَ الَّذِی أَعَنْتَ‏
تویى كه عذر گناهان را پذیرفتى تویى كه تمكن و جاه بخشیدى تویى كه عزت و جلال دادى تویى كه اعانت فرمودى
أَنْتَ الَّذِی عَضَدْتَ أَنْتَ الَّذِی أَیَّدْتَ أَنْتَ الَّذِی نَصَرْتَ أَنْتَ الَّذِی شَفَیْتَ‏
تویى كه مدد فرمودى تویى كه تأیید توانایى دادى تویى كه یارى فرمودى تویى كه بیماران را شفا دادى
أَنْتَ الَّذِی عَافَیْتَ أَنْتَ الَّذِی أَكْرَمْتَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَیْتَ‏
تویى كه عافیت بخشیدى تویى كه اكرام فرمودى تویى كه برترى دادى
فَلَكَ الْحَمْدُ دَائِماً وَ لَكَ الشُّكْرُ وَاصِباً أَبَداً
پس حمد و ستایش مخصوص توست و شكر و ستایش دایم تو را سزاست
ثُمَّ أَنَا یَا إِلَهِی الْمُعْتَرِفُ بِذُنُوبِی فَاغْفِرْهَا لِی‏
باز اى خداى من به گناهانم مقر و معترفم پس تو به كرم از من درگذر
أَنَا الَّذِی أَسَأْتُ أَنَا الَّذِی أَخْطَأْتُ أَنَا الَّذِی هَمَمْتُ أَنَا الَّذِی جَهِلْتُ أَنَا الَّذِی غَفَلْتُ‏
من آن بنده‏ام كه بد كردم من همانم كه خطا كردم من همانم كه اهتمام به عصیان كردم من همانم كه نادانى كردم من همانم كه غفلت ورزیدم
أَنَا الَّذِی سَهَوْتُ أَنَا الَّذِی اعْتَمَدْتُ أَنَا الَّذِی تَعَمَّدْتُ أَنَا الَّذِی وَعَدْتُ‏
من همانم كه سهو كردم من همانم كه به خود اعتماد كردم و من همانم كه (به خواهش دل) عمدا كردم من همانم كه وعده كردم و مخالفت نمودم
وَ أَنَا الَّذِی أَخْلَفْتُ أَنَا الَّذِی نَكَثْتُ أَنَا الَّذِی أَقْرَرْتُ أَنَا الَّذِی اعْتَرَفْتُ بِنِعْمَتِكَ عَلَیَّ وَ عِنْدِی وَ أَبُوءُ بِذُنُوبِی‏
و من همانم كه عهد خود شكستم من همانم كه اقرار كردم من همانم كه اعتراف به نعمت و عطایت بر خود كردم و بازبگناهان رجوع نمودم
فَاغْفِرْهَا لِی یَا مَنْ لاَ تَضُرُّهُ ذُنُوبُ عِبَادِهِ وَ هُوَ الْغَنِیُّ عَنْ طَاعَتِهِمْ‏
پس چون معترف و تائبم از آن گناهان درگذر اى خدایى كه گناهان بندگانت هیچ تو را زیان نخواهد داشت و از طاعتشان هم البته بى‏نیاز خواهى بود
وَ الْمُوَفِّقُ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِنْهُمْ بِمَعُونَتِهِ وَ رَحْمَتِهِ فَلَكَ الْحَمْدُ إِلَهِی وَ سَیِّدِی‏
و هم آنان كه عملى شایسته مى‏كنند به توفیق و اعانت و رحمتت مى‏كنند پس اى خداى من و مولاى من ستایش مخصوص توست
إِلَهِی أَمَرْتَنِی فَعَصَیْتُكَ وَ نَهَیْتَنِی فَارْتَكَبْتُ نَهْیَكَ فَأَصْبَحْتُ لاَ ذَا بَرَاءَةٍ لِی فَأَعْتَذِرَ وَ لاَ ذَا قُوَّةٍ فَأَنْتَصِرَ
اى خدا تو مرا امر كردى و من عصیان امرت كردم تو نهى كردى و من مرتكب نهیت شدم اكنون نه كسى كه گناهانم مبرا و پاك سازد و نه صاحب قدرتى كه از او بر دفع عذاب یارى طلبم